Mac Invaded Germany (Part 1)

Last December 19 dumating ako ng alas diyes ng gabi sa hospital para ihanda ang aking mga equipments at i-assess na din ang pasyente namin na ililipad namin papuntang Frankfurt, Germany mamayang alas dos ng madaling araw. Busy na ang mga nurse. Nakaligo na at nakakabit na din ang mga monitors namin. Inaantay nalang ang pagdating ng EMS at ako! Toink!

Tatlo kaming miyembro ng medical escort na ito. Kasama ko ang isang doctor at isang nurse. Dumating ang ambulance team ng saktong alas onse. Naisakay namin ng matiwasay ang pasyente sa ambulance hanggang sa makarating sa airport.

May mga pasahero na sa loob ng eroplano. Nakakaloka lang ang hirap na dinanas namin sa pagpasok ng patient namin na nasa stretcher sa eroplano. Alam nyo naman kung gano kakipot ang daanan sa gitna ng mga upuan ng plane di ba.

Sampung tao ata ang hindi magkandaugaga sa pagtulak! Nakaka conscious lang kasi puro German ang mga nakaupo na sa passenger seats...e di ako naman pa demure kunyare! chos!

Ka-stress lang ang mga nagbubuhat from the airport staffs! Hay naku hindi sila organized pansin ko lang habang nasa gilid ako. Hindi makausad-usad! Di malaman pano isasaksak ang mataba namin patient sa loob! Basta ako ang role ko lang e bantayan ang machine for breathing ng patient ko at kung nahinga pa ba siya at stable noh! bahala sila sa diskarte nila! LOL

After one hour saka palang kami naka hinga ng maluwag! Imagine isang oras bago nai-settle ang lahat!!!

Nai-secured na ang patient at naikabit na lahat ng dapat ikabit kaya naman nakaupo na din kami sa wakas. Nagsambit ako ng maigsing prayer na nawa'y makarating kami ng maayos at ligtas sa kulang na anim na oras na flight sa bansang alemanya.

Ito ang patient namin sa eroplano...buhay pa siya don't worry...alam nyo naman arabita yan kaya dapat todo taklob ang lahat hehe.

Delayed lang ang flight ng 30 minutes dahil sa amin! ganyan.

Pinipigilan ko makatulog kasi 2 days din akong puyat sa pag aasikaso ng mga papeles sa biyaheng ito, hay naku kung alam nyo lang gano kadaming ek ek ang dapat ayusin! hmmmp!

Dinaan ko nalang ang antok ko sa pakikipagtitigan kay cutie na German tall guy sa kabilang isle ng upuan! grabe ang gwapo talaga! 6 footer ata siya! Nun gumaganti siya ng tingin ako naman ang nahihiya! binabawi ko ang tingin ko at ipapaling sa ibang direksyon! LOL at saka andun ang malandi niyang girlfriend na di naman kagandahan! chos!

Actually halos lahat ata ng kasabay kong German sa plane e matatangkad! grabe ang mata ko panay ang habol tuwing daan sila sa harap ko para mag toilet! kagigil ang tambok ng mga butt! nyahaha!

Pati si cutie male cabin crew e todo asikaso sa akin! panay monitor nya kung may laman pa ba ang oxygen cylinder ko at mega tulong siya sa akin everytime mag palit kami...siya pa nag bubuhat mula sa lalagyanan sa taas! gurl na gurl pakiramdam ko nun mga time na yun! charot!

Nagpasalamat ako nun makarating kami sa Germany ng maayos at stable ang pasyente namin...hindi ko maimagine kung gaanong stress ang idudulot nito sa amin kung mag cardiac arrest siya sa ere! ang sikip kaya sa plane di ko alam pano ko isi-CPR siya sa kapiranggot na area na to! Idagdag pa dito na super exposed kami sa madlang pipol baka may himatayin pa sa takot!

Mapipilitan din ang piloto na mag emergency landing sa kung saan bansa kami abutin! jusko pano kung sa Africa or sa afghanista kami ibaba? naku! naku! di ko typeeee! LOL

Ang masaklap pa nito, nakarating nga kami ng Germany pero hindi pala kami sa Frankfurt ilalapag, kundi sa Stuttgart! Dahil sa sobrang snow daw! Hala! Inabot kami ng 4 hours sa airport na to bago napagdesisyunang ilipad muli sa Frankfurt airport! waaaaa!

Buti nalang nagkasya ang 8 oxygen cylinders namin kundi yari kami! baka bugahan namin isa isa ang tracheostomy tube ng patient! LOL

Pagdating sa Frankfurt, jusko nag snow-snow nga! ahahay! Na excite talaga ako! nararamdaman ko ang pagbagsak sa mukha ko ng maninipis na snow...unang beses ko makakita ng snow as in!!! at take note zero degree ang temp! kamusta naman yun!

Gustuhin ko mang mag pichur-pichur e pinigilan ko kasi bitbit namin ang pasyente! haha! baka pagtinginan ako ng EMS team ng Germany!

Habang sakay ng ambulance, mega chika sakin si Doctor Thomas! buti nalang magaling siya mag english! kasi my friends endorsed to me na super hirap ng communication dito, iilan lang ang nag i-english, isa siyang hunky doctor! Kilig na naman ako ng slight!

Nun makarating kami sa hospital sa Langen at maipasa ang care sa staff dun after 30 minutes, badtrip lang ang embassy namin kasi hindi kami sinundo para ihatid sa hotel namin sa Frankfurt! Mega taxi tuloy kami, it costs us around 25 Euro! hmmp!

Nausok na bibig namin sa lamig! nangangatal ako as in!

Kaya naman nun makapag check in na kaming lahat sa kanya kanyang room e nakahinga ako ng maluwag! hayyy! tapos na ang kalbaryo namin! Success sa group namin to kasi nadala at naitransfer namin ng maayos at ligtas ang patient! Kudos for our team! yeah!

May three days left kami to enjoy, relax and see Frankfurt! hongsaya lang! may bayad na ang apat na araw naming absense sa duty, kasi considered duty kami sa Doha e, tapos bukod ang bayad sa apat na araw namin dito sa Germany, libre lahat pati pocket money namin! nasa iyo na kung pano mo tipirin ang pera para may matira sayo! at may natira sa akin! di ba! todo budget na ko ever! kaya naman nakabili agad ako ng galaxy tab pag uwi! toink!

Makakapasyal pa kami sa ibang bansa!!!reklamo ka pa?! I love my job talaga!

5 pm na kami nakarating sa hotel nun kaya naman nag early dinner lang kami at saka natulog na! pagoda wave lotion lang kami kaya borlogs lang sa unang araw!

Sa susunod na araw na yun ibang mga detalye at masyado na mahaba ang post na ito :-)

Sa Padalahan

Nakapila ako sa padalahan ng pera sa isang mall at medyo nakakaramdam na ng inip sa katawan dahil panalo sa haba ang pila. Suwelduhan kasi. Mas mahaba ang pila ngayon. Ang dami'ng nagpapadala ng pera sa Pilipinas. Sabagay, magpapasko nga pala.

Kagabi lang kausap ko ang kapatid ko, nagpapadagdag ng ipapadala ko kasi daw ay pasko na nga. Maraming gastos, maraming kelangan ihanda para sa okasyon. At kelangan ko din daw bigyan ng papasko ang nag iisa kong pamangkin at inaanak sa binyag na si Carl. Aba, mamahalin pang toy ang gusto!

Samantalang ako nun araw masaya na sa mga laruan lata na lalagyan namin ng gulong para gawin kotse-kotsehan. Ibang iba na ang panahon ngayon.

Regular ang padala ko sa amin tuwing buwan. At minsan dahil sa mga special occasion na gaya ng pasko ay inaasahan ko na ang mas malaking ipapadala sa amin.

Manganganak din ang nag iisa kong kapatid ngayong Disyembre.

Sige titignan ko. Yan ang isinagot ko sa knya.

Napangiwi na lang ako nun bina-budget ko ang sinuweldo ko nitong buwan na ito. Binukod ko na ang lahat ng kelangan kong bills na bayadan at due this month. Masakit din sa ulo. Kala ko nga noon sobrang ginhawa na ng buhay kapag nasa abroad ka. Pero di pa din pala.

Kasabay ng paglaki ng sahod ko ng ilang doble mula sa karampot na sahod ko dati sa pinas ay ang siya namang pagdoble doble din ng gastusin namin ngayon. Mas marami na rin ang obligasyon.

Nag iba na din kasi ang lifestyle namin. Tumaas na din kumbaga. Yabang! Pero totoo yan. Minsan kasi iniisip ko bakit parang kulang pa din! E dati kasya naman ang sampung libong piso na sahod a!

Nakaka-stress din minsan. Pero keri lang.

Dati pa nga ay masaya ka na sa bench lang na mga damit, ngayon e may konting angas at kayabangang dala-dala na sa katawan! kaya dapat sa Topman/RiverIsland/Zara/ ka na madalas mamili. Maski sa pagkain ay mapili na din masyado.

Kasalanan ko din naman! Toink!

Kasi naman, pagod ka na nga sa pag work at madalas ay nag o-ovetime ka pa, kaya naiisip mo nalang at sasabihin sa sarili na: Reward ko to sa sarili ko. I've been a good boy at ang sipag ko kaya! kaya i deserved this! chos!

Ngayon ay hindi kami financially stable dahil may kinakaharap na problema ang aking ina sa Dubai. Matipid na din ako. Hindi na din ako madalas bumili ng bagong damit at sapatos. Pero ganun talaga. Pana-panahon lang yan sabi nga.

Pinag sisikapan kong ma-promote na sa trabaho ng sa gayon ay mapauwi ko na si Nanay at padalhan nalang siya ng limpak limpak na salapi soon! charot!

Pero mailap ang pagkakataon...konting intay pa daw sabi ng Chief therapist ko. Todo dasal ako gabi gabi...andami kong pinangako kay God...sabi ko kahit wala na lang munang lovelife okay na sa kin basta matupad lang yun goal ko na ma-promote. At maiuwi ko si Nanay soon.

Money could change a lot of things.

Money really matters...

Money dictates everything.

It could change lives.

Hindi din pala madali maging OFW naisip ko. Hindi din pala lahat ay ginhawa. Darating ang pagsubok. Darating ang oras na mahihirapan ka. Matututo ka magtiis at magsakripisyo para sa pamilya. Pamilya lang naman ang mahalaga e di ba?

Kaya naman habang nagba-budget ako ng aking sahod ngayong buwan sa ibabaw ng kama ko at maitabi ang matitira para sa sarili kong pangangailan ngayong buwan ay napailing na lamang ako. Napangiti.

Isang buwang pagpapakahirap...isang buwang pagpupuyat...ito na yun.

Mabuti na lamang at masaya ako dito sa parteng ito ng mundo. Sa piling ng mga kaibigan at kasamahan sa trabaho ay gumagaan ang pakiramdam sa mundong malayo sa mga mahal sa buhay.



Nung matapos ako mag fill up sa western union at mapirmahan ang form ay nagsimula na ko maglakad palabas ng magarang mall...


Naisip ko...Ito ang bunga...dito nagsisimula ang lahat....ang makatulong ka at mag-paginhawa ng mga mahal sa buhay na naiwan sa Pinas. Walang pag-aalala dahil alam mo na nasa maayos sila.



At isa ito sa mga nagpapangiti sa akin tuwing gabi bago matulog at mag umpisa muli ng panibagong araw dito sa gitnang silangan.

May Masabi Lang!

Buhay OFW sa gitnang silangan:

Magduduty...

Mag-o-OT for extra income...

Uuwi, kakain sandali.

Mag open ng laptop...

FB-FB, tweet-tweet ng slight.

Manonood ng TV Patrol.

Manonood ng Survivor Philippines.

Manonood ng PBB.



Manonood ng Porn.

Magbabate.

Tutulog.

End.

Cover Up

I turned off the lights inside my room and shut the door.

I took the lift down to the ground floor and hailed a cab.
I'm on my way to the hospital...Its my night duty again.

When I came to our department, the afternoon shift was waiting. Its crazy inside. Ang ingay! Its the best part of the day...endorsements. We get to see each other. Colleagues I seldom see due to different schedules.

Work is fun. Though its tiring most of the time but its fun. I love my job. I've gained too many friends in this foreign land. I am contented with the kind of life I'm having. Who would predict that I will actually love working in the middle east when I first came here in the first place? I just took a gamble and leave everything to fate and to God.

Suwertihan nga lang siguro talaga. Some of my friends abroad, hindi sila masaya sa work nila. Pati sa mga pinoy na kasama.

Minsan kasi kapwa pinoy mo pa ang hihila sayo pababa...

I'm lucky to have my colleagues who supports me and cares for me. Its like a big family. So far I've never regret accepting this job...well, not yet...LOL!

I'm a jolly and goofy person. I love to laugh. Bungisngis ako. You could make me laugh with just some silly korni jokes you could throw at me. I love to talk a lot too. At mahilig din ako makipag asaran sa mga straight na kasama ko sa work.

Masarap makipag tawanan. Nakakabawas ng stress.

Then my shift are about to finish again.
I did my endorsement to the next shift. Chit chat with colleagues before heading out of the hospital. A friend usually gives me a ride home. While inside the car, more laughters and asaran na umaatikabo...

As soon as he dropped me to my building and gave my Thank you..take care... that's when the silence begins...

That's when the slow and heavy walks towards the elevator happens...till I reached my flat on the sixth floor...

I unlocked the door to my room and sat on my couch as I wait for my laptop to start...

Here I am alone again. Inside the four corners of my cold room. They said its fun being single...its fun being with your friends...yeah it is...walang iintindihin na ibang tao but yourself...Ok ang single....I've been telling that inside my head for the whole year and it worked really well...yeah nabola ko sarili ko.

But who am I kidding?

I cannot fool my heart for so long...

I am sad and lonely.

My heart is longing for someone.

Now I could honestly say it out loud.


:-(


Why am I still on my own, if there's a soul mate for everyone?





Meron nga kaya talagang soulmate??? Hay naku emotera na naman daw ako! hahaha! dyan na nga kayo at boborlogz na ko!